เมื่อวานไปฟังท่านดาไลลามะพูดล่ะ พอดีว่าท่านแวะมาที่มหาลัยที่เราอยู่พอดี ซึ่งครั้งสุดท้ายที่ท่านมาก็เมื่อสิบปีที่แล้ว ก็เลยซื้อบัตรไปดู จริงๆก็แพงเหมือนกันนะ 15 เหรียญแน่ะ แถมบัตรหายากต้องซื้อทางเนทเสียเพิ่มอีก 6 เหรียญ งือๆ รวม 21 เหรียญแน่ะ แต่ก็ไปเพราะว่าคงไม่ได้ฟังท่านพูดกันได้ง่ายๆ แล้วรายได้ก็เข้าการกุศลด้วย
ตอนเช้ามี meeting กะเพื่อนๆแป๊บนึงแล้วขอตัวมาก่อน (อิอิ รู้สึกผิดเล็กน้อย) ฟางพิงก็ไปรับถึงที่ร้านที่ meeting เลย แล้วก็ไปกัน รถติดมากๆๆ พอไปถึง Assembly hall ปรากฎว่าคนเยอะมากๆๆๆๆ ฝรั่งชื่นชมท่านดาไล ลามะ มากๆๆๆ ไม่น่าเชื่อเลยบัตรหมดเกลี้ยง มีแต่คนตะโกนถามว่าใครมีบัตรเหลือบ้าง บางคนขายบัตรให้คนที่อยากได้ ใบละ 50 เหรียญแน่ะ รู้งี้จองเยอะๆแล้วเอามาขายมั่งดีก่า อิอิ
ก็เข้าไปใน hall ซึ่งจริงๆมันก็คือโรงยิมที่เป็นสนามแข่งบาสอะ แต่ว่ามีอัฒจันทน์สูงมากๆๆ เราไปช้ากันก็นั่งเกือบสูงสุดเลย ระบบเสียงไม่ค่อยดีเลยฟังท่านไม่ค่อยได้ยินเท่าไหร่ ท่านพูดเป็นภาษาอังกฤษ ค่อนข้างฟังยาก แต่คิดว่าถ้าระบบเสียงดีกว่านี้จะฟังรู้เรื่องกว่านี้มากๆ มีฝรั่งลุกออกหลายคน คงเพราะฟังไม่รู้เรื่อง หรือไม่ได้ยินแน่ๆ
ท่านก็พูดเรื่องต่างๆ ก็มีเกี่ยวกับ compassion กลับบ้านมา google ดู ก็รุ้ว่าก็คือ "กรุณา" นั่นเอง แล้วก็พูดเรื่อง secularism ซึ่งก็คงหมายถึงเรื่องของฆราวาสต่างๆ จริงๆเราว่าเรื่องต่างๆเนี่ยมันค่อนข้างเป็นเบสิคconceptของศาสนาพุทธนะ เราชาวพุทธฟังก็ธรรมดา ประมาณว่า ต้องให้อภัย ปล่อยวาง มีเมตตา กรุณา แต่ฝรั่งฟังแล้วตื่นเต้นมากๆๆ คือ เค้าคงรู้สึกว่าทำไมท่านถึงได้ปล่อยวาง ให้อภัยได้มากขนาดนี้ แต่รู้สึกว่าท่านเป็นคนน่ารักมากๆๆ ดูใจดี แล้วก็มีปล่อยมุกด้วยล่ะ
ฟังเสร็จ ออกมาฝนก็ตก ก็ไปหาอะไรกินกับฟางพิงกับDeborah ด้วย ก็ตกลงไป Red Lobster กัน ก็กินไปงั้นๆไม่ค่อยอร่อยเลย เสร็จแล้วก็ไปซื้อของที่ Target กะ Kroger เหนื่อยมากๆ แต่ก็สนุกดี
